मास्तर कसलं तरी पुस्तक हातात घेऊन वर्गात येतात, वाचतच.
त्यावर लिहिलेलं असतं " म्हाभ्रत". अगदी मन लावून वाचत असतात. गण्याकडे लक्ष अजिबात नाही आणि चालता चालता पाठमोऱ्या गण्याला येऊन धडकतात. गण्या खाली पडतो.
गण्या ( जोरात ओरडत ) : आय आय आय! ( गडाबडा लोळायला लागतो) मास्तर पडलो की मी.
मास्तर : अरे बापरे! गण्या असा कसा काय पडलास?
गण्या : अहो मास्तर तुम्ही धडकलात की आत्ता मला!
मास्तर (अगदी मवाळ आवाजात) : कोण मी? छे रे! तुला सांगितलं ना की मला पिक्चर सारखे स्टंट किंवा धडकाधडकी आवडत नाही ते!
गण्या ( डोकं खाजवत ) : मग कोण धडकल?
मास्तर : मला काय माहीत! हे बघ मी आत्ताच आलोय. ( आणि परत पुस्तक वाचायला सुरु करतात).
गण्या ( जोरात उडी मारून किंचाळतो ) : आई शप्पत! मास्तर तुम्ही चक्क मराठी पुस्तक वाचताय?
मास्तर ( कसा बसा चेहरा करून ) : त्यात काय झालं? मी नेहमीच वाचतो.
गण्या (मास्तरांचं स्पष्टीकरण न पटल्यामुळे ) : छ्या! काय पण! तुम्हाला सातवीचं गणिताचं पुस्तक सोडून काहीच आवडत नाही. मला माहिती आहे ना!
मास्तर ( कमरेवर दोन्ही हात ठेवून ) : तूला कसं काय माहिती?
गण्या : अहो गेली चार वर्ष तुमच्या हातात तेच तर पुस्तक बघत आलोय मी!
मास्तर : गण्या! एकतर आज पर्यंत सातवीत तीन वेळा नापास झालास. मग मी तुला आता पहिलीचं गणिताच्या पुस्तकातून शिकवायचं काय?
गण्या : मी खूप आधीच पास झालो असतो हो! पण तुम्ही आम्हाला कधी कोप्याच करू दिल्या नाहीत. म्हणून दर वर्षी गणितात नापास होतो मी.
मास्तर : अरे गधड्या, ते हॉलीवुड बॉलीवुड चे सिनेमे बघण्यापेक्षा जरा गणिताचे पाढे नीट पाठ केले असतेस ना तर आता पर्यंत तुझं लग्न झालं असतं आणि तुझी पोरं सातवीत असती!
गण्या (तोंड फुगवुन ): मास्तर, सारखं मला सिनेमा बघण्यावरून बोलायचं नाही काय!
मास्तर : मग काय तुझी आरती ओवाळू? ( मास्तर पुस्तकाची आरती करून गण्याला खरोखर ओवाळतात).
गण्या (तोंड फुगवुन) : मास्तर, असं परत चिडवलात तर मी नाटकात भाग घेणार नाही बघा!
मास्तर (गडबडून जातात): अरे गण्याsss! अरे बाळा! असं लगेच चिडायचं नाही!
गण्या (अजून तोंड फुगवुन गालातल्या गालात): तुम्ही मला सारखं चिडवता!
मास्तर : बरं बाबा! नाही चिडवणार आता!
गण्या (खुशीत येऊन): ठीक आहे! पण तुम्ही काय वाचताय एवढं मन लावून?
मास्तर (जरा लाजत) : गण्या कुणाला सांगायचं नाही!
गण्या : बरं! नाही सांगत!
मास्तर : त्याचं काय आहे?
गण्या (मधेच) : काय आहे?
मास्तर : ऐकणार आहेस की नाहीस?
गण्या : अहो मग सांगा की! तुमचच तर ऐकतोय!
मास्तर : कुणाला सांगायचं नाही आणि हसायचं पण नाही! काय?
गण्या : आता सांगणार की मी जाऊ घरी?
मास्तर (गडबडीत ) : मी आपल्या नाटकासाठी इतिहासाचा अभ्यास करतोय!
गण्या एकदम जोरात हसायला लागतो. अगदी हसता हसता गडाबडा लोळायला लागतो. मास्तर कावरेबावरे होतात. इकडे तिकडे बघत गण्याला गप्प बसायचा इशारा करतात. पण गण्या हसायचा काही थांबत नाही.
मास्तर (खाली मान घालून ): गण्या sss! तुला आधीच म्हणालो होतो ना की हसायचं नाही म्हणून.
गण्या ( जोरात हसतच) : पण मास्तर, तुम्ही आणि इतिहास?
मास्तर : मला पण वाटलं की आपण नाटक करतोय तर त्याची माहिती घ्यावी आधी!
गण्या : बरं बरं! पण काय वाचताय?
मास्तर : अरे मी महाभारत शोधायला आपल्या लायब्ररीत गेलो पण ते काही सापडलं नाही. मग हे पुस्तक दिसलं! म्हटलं वाचून बघावं!
गण्या : बघू बघू! (गण्या मास्तरांच्या हातातलं पुस्तक घेतो आणि वरचं नाव जोरात वाचतो) : म्हाभ्रत! वा! मस्त पुस्तक आहे!
मास्तरांना जरा बरं वाटलं! आपण काही तरी भारी वाचतोय असं वाटून त्यांची मान थोडी ताठ झाली.
गण्या (पुस्तक अगदी डोळ्यासमोर उचलत मोठ्ठया आवाजात) : गणपत थापलावे!
मास्तर सुद्धा तेवढ्याच् मोठ्या आवाजात : गणपत थापलावे. मोठे लेखक आहेत वाटतं! यांचं नाव कुठेतरी वाचलयं बहुतेक!
गण्या : अहो, ते खूप मोठे लेखक आहेत. हे "म्हाभ्रत" पुस्तक त्यांचं पहिलच पुस्तक आहे. अजून खूप पुस्तके त्यांनी लिहिलेत.
आणि सगळी इतिहासावर!
मास्तर (डोळे मोठे करून हसत) : काय सांगतोस गण्या! खरचं?
गण्या : मग काय! तुम्हाला ओळखतात ते! आणि तुमची त्यांची नेहमी भेट पण होते.
मास्तर (अगदी आनंदून डोळे मोठे करत) : काय सांगतोस? मला ओळखतात? आणि मला कसं आठवत नाही त्यांना भेटल्याचं?
गण्या : काय हे मास्तर! एवढ्या मोठ्या माणसाला ओळखत नाही तुम्ही?
मास्तर (जरा कावरेबावरे होतात): त्याचं काय आहे गण्या! मला आज पर्यंत इतिहासात अजिबात आवड नव्हती. म्हणून कदाचित त्यांना विसरलो असेन!
गण्या : आज पर्यंत म्हणजे? आज कसं काय इतिहास आवडायला लागला?
मास्तर : हे पुस्तक खूप भारी आहे. वाचताना हातातून खाली ठेवावं वाटत नाही रे! त्या अर्जुन आणि रावणाची लढाई बद्दल कसलं लिहिले आहे! वाः। असं वाटतंय की हॉलीवुड मधलीच लढाई आहे की काय!
गण्या : अहो ते भारीच लिहितात! तुम्हाला आवडलं ना?
मास्तर : म्हणजे काय गण्या? आवडलं! खूप आवडलं! त्यांना पुन्हा एकदा भेटावं म्हणतोय!
गण्या : अहो मग भेटतील ना आत्ता!
मास्तर : आत्ता? आणि शाळेत? कशाला त्यांना त्रास देतोस?
गण्या : त्रास कसला मास्तर? त्यांना सुद्धा आवडेल.
मास्तर : मग ठीक आहे. बोलव त्यांना! कधी एकदा भेट घेईन असं झालयं मला! ( हे जरा दात ओठ खातच बोलतात)
गण्या : बोलवायला कशाला पाहिजे?
मास्तर : म्हणजे? (जरा गोंधळून)
गण्या (स्वतः कडे हात करत ताठ मान करून) : हेच ते महान लेखक.
मास्तर (दात ओठ खात, पुस्तकाची गुंडाळी करत): गण्या तू? थांब जरा तुझं इतिहास आता बाहेरच काढतो!
एवढं ऐकताच गण्या तिथून पळ काढतो. आणि मास्तर ते पुस्तक त्याच्या दिशेने फेकतात.
त्यावर लिहिलेलं असतं " म्हाभ्रत". अगदी मन लावून वाचत असतात. गण्याकडे लक्ष अजिबात नाही आणि चालता चालता पाठमोऱ्या गण्याला येऊन धडकतात. गण्या खाली पडतो.
गण्या ( जोरात ओरडत ) : आय आय आय! ( गडाबडा लोळायला लागतो) मास्तर पडलो की मी.
मास्तर : अरे बापरे! गण्या असा कसा काय पडलास?
गण्या : अहो मास्तर तुम्ही धडकलात की आत्ता मला!
मास्तर (अगदी मवाळ आवाजात) : कोण मी? छे रे! तुला सांगितलं ना की मला पिक्चर सारखे स्टंट किंवा धडकाधडकी आवडत नाही ते!
गण्या ( डोकं खाजवत ) : मग कोण धडकल?
मास्तर : मला काय माहीत! हे बघ मी आत्ताच आलोय. ( आणि परत पुस्तक वाचायला सुरु करतात).
गण्या ( जोरात उडी मारून किंचाळतो ) : आई शप्पत! मास्तर तुम्ही चक्क मराठी पुस्तक वाचताय?
मास्तर ( कसा बसा चेहरा करून ) : त्यात काय झालं? मी नेहमीच वाचतो.
गण्या (मास्तरांचं स्पष्टीकरण न पटल्यामुळे ) : छ्या! काय पण! तुम्हाला सातवीचं गणिताचं पुस्तक सोडून काहीच आवडत नाही. मला माहिती आहे ना!
मास्तर ( कमरेवर दोन्ही हात ठेवून ) : तूला कसं काय माहिती?
गण्या : अहो गेली चार वर्ष तुमच्या हातात तेच तर पुस्तक बघत आलोय मी!
मास्तर : गण्या! एकतर आज पर्यंत सातवीत तीन वेळा नापास झालास. मग मी तुला आता पहिलीचं गणिताच्या पुस्तकातून शिकवायचं काय?
गण्या : मी खूप आधीच पास झालो असतो हो! पण तुम्ही आम्हाला कधी कोप्याच करू दिल्या नाहीत. म्हणून दर वर्षी गणितात नापास होतो मी.
मास्तर : अरे गधड्या, ते हॉलीवुड बॉलीवुड चे सिनेमे बघण्यापेक्षा जरा गणिताचे पाढे नीट पाठ केले असतेस ना तर आता पर्यंत तुझं लग्न झालं असतं आणि तुझी पोरं सातवीत असती!
गण्या (तोंड फुगवुन ): मास्तर, सारखं मला सिनेमा बघण्यावरून बोलायचं नाही काय!
मास्तर : मग काय तुझी आरती ओवाळू? ( मास्तर पुस्तकाची आरती करून गण्याला खरोखर ओवाळतात).
गण्या (तोंड फुगवुन) : मास्तर, असं परत चिडवलात तर मी नाटकात भाग घेणार नाही बघा!
मास्तर (गडबडून जातात): अरे गण्याsss! अरे बाळा! असं लगेच चिडायचं नाही!
गण्या (अजून तोंड फुगवुन गालातल्या गालात): तुम्ही मला सारखं चिडवता!
मास्तर : बरं बाबा! नाही चिडवणार आता!
गण्या (खुशीत येऊन): ठीक आहे! पण तुम्ही काय वाचताय एवढं मन लावून?
मास्तर (जरा लाजत) : गण्या कुणाला सांगायचं नाही!
गण्या : बरं! नाही सांगत!
मास्तर : त्याचं काय आहे?
गण्या (मधेच) : काय आहे?
मास्तर : ऐकणार आहेस की नाहीस?
गण्या : अहो मग सांगा की! तुमचच तर ऐकतोय!
मास्तर : कुणाला सांगायचं नाही आणि हसायचं पण नाही! काय?
गण्या : आता सांगणार की मी जाऊ घरी?
मास्तर (गडबडीत ) : मी आपल्या नाटकासाठी इतिहासाचा अभ्यास करतोय!
गण्या एकदम जोरात हसायला लागतो. अगदी हसता हसता गडाबडा लोळायला लागतो. मास्तर कावरेबावरे होतात. इकडे तिकडे बघत गण्याला गप्प बसायचा इशारा करतात. पण गण्या हसायचा काही थांबत नाही.
मास्तर (खाली मान घालून ): गण्या sss! तुला आधीच म्हणालो होतो ना की हसायचं नाही म्हणून.
गण्या ( जोरात हसतच) : पण मास्तर, तुम्ही आणि इतिहास?
मास्तर : मला पण वाटलं की आपण नाटक करतोय तर त्याची माहिती घ्यावी आधी!
गण्या : बरं बरं! पण काय वाचताय?
मास्तर : अरे मी महाभारत शोधायला आपल्या लायब्ररीत गेलो पण ते काही सापडलं नाही. मग हे पुस्तक दिसलं! म्हटलं वाचून बघावं!
गण्या : बघू बघू! (गण्या मास्तरांच्या हातातलं पुस्तक घेतो आणि वरचं नाव जोरात वाचतो) : म्हाभ्रत! वा! मस्त पुस्तक आहे!
मास्तरांना जरा बरं वाटलं! आपण काही तरी भारी वाचतोय असं वाटून त्यांची मान थोडी ताठ झाली.
गण्या (पुस्तक अगदी डोळ्यासमोर उचलत मोठ्ठया आवाजात) : गणपत थापलावे!
मास्तर सुद्धा तेवढ्याच् मोठ्या आवाजात : गणपत थापलावे. मोठे लेखक आहेत वाटतं! यांचं नाव कुठेतरी वाचलयं बहुतेक!
गण्या : अहो, ते खूप मोठे लेखक आहेत. हे "म्हाभ्रत" पुस्तक त्यांचं पहिलच पुस्तक आहे. अजून खूप पुस्तके त्यांनी लिहिलेत.
आणि सगळी इतिहासावर!
मास्तर (डोळे मोठे करून हसत) : काय सांगतोस गण्या! खरचं?
गण्या : मग काय! तुम्हाला ओळखतात ते! आणि तुमची त्यांची नेहमी भेट पण होते.
मास्तर (अगदी आनंदून डोळे मोठे करत) : काय सांगतोस? मला ओळखतात? आणि मला कसं आठवत नाही त्यांना भेटल्याचं?
गण्या : काय हे मास्तर! एवढ्या मोठ्या माणसाला ओळखत नाही तुम्ही?
मास्तर (जरा कावरेबावरे होतात): त्याचं काय आहे गण्या! मला आज पर्यंत इतिहासात अजिबात आवड नव्हती. म्हणून कदाचित त्यांना विसरलो असेन!
गण्या : आज पर्यंत म्हणजे? आज कसं काय इतिहास आवडायला लागला?
मास्तर : हे पुस्तक खूप भारी आहे. वाचताना हातातून खाली ठेवावं वाटत नाही रे! त्या अर्जुन आणि रावणाची लढाई बद्दल कसलं लिहिले आहे! वाः। असं वाटतंय की हॉलीवुड मधलीच लढाई आहे की काय!
गण्या : अहो ते भारीच लिहितात! तुम्हाला आवडलं ना?
मास्तर : म्हणजे काय गण्या? आवडलं! खूप आवडलं! त्यांना पुन्हा एकदा भेटावं म्हणतोय!
गण्या : अहो मग भेटतील ना आत्ता!
मास्तर : आत्ता? आणि शाळेत? कशाला त्यांना त्रास देतोस?
गण्या : त्रास कसला मास्तर? त्यांना सुद्धा आवडेल.
मास्तर : मग ठीक आहे. बोलव त्यांना! कधी एकदा भेट घेईन असं झालयं मला! ( हे जरा दात ओठ खातच बोलतात)
गण्या : बोलवायला कशाला पाहिजे?
मास्तर : म्हणजे? (जरा गोंधळून)
गण्या (स्वतः कडे हात करत ताठ मान करून) : हेच ते महान लेखक.
मास्तर (दात ओठ खात, पुस्तकाची गुंडाळी करत): गण्या तू? थांब जरा तुझं इतिहास आता बाहेरच काढतो!
एवढं ऐकताच गण्या तिथून पळ काढतो. आणि मास्तर ते पुस्तक त्याच्या दिशेने फेकतात.
