गण्या आणि मास्तर - भाग १ (एक कॉमेडी नाटकाचा छोटा प्रयत्न)

गण्या आणि मास्तर (एक कॉमेडी नाटकाचा छोटा प्रयत्न) भाग १

मास्तर वर्गात रोड पेंटिंग आर्ट ची मुलांना चित्रे दाखवत असतात.

गण्या (मधेच उभा राहून): मास्तर, मास्तर, हे जुनं आहे! 

मास्तर (गण्याकडे थोडं दुर्लक्ष करत): मग परत बघ!

गण्या (खाली न बसताच) : 1857 साली अशा फरशा वापरायचे लोक. महाभारतात पण होतं. नविन काहीतरी दाखवत जा हो तुम्ही.

मास्तर (थोडं मिष्किल आवाजात): जाऊ दे गण्या! रागवु नकोस. तु महाभारतात बघितल्या आहेत या फरश्या, महाभारताच्या काळात तू होतास. बाकीचे नव्हते त्यांच्यासाठी दाखवतोय.

गण्याचा तोरा थोडा वाढला. मोठा कुणीतरी असल्यासारखा बोलू लागला: असं कसं म्हणता? सगळ्यांनीच रामानंद सागर यांचं महाभारत बघितले आहे! 

मास्तर : पण तु प्रत्यक्षातले बघितलेस ना! (आणि जोरात हसू लागतात) तु कोण होतास रे, शकुनि का? 

गण्या (आवाजात थोडा भारदस्तपणा आणून): रावण (आणि रावणासारखा हसायला सुरु करतो)

मास्तर (पूर्ण गोंधळलेल्या आवाजात): च्या मारी महाभारतात रावण कुठुण आला?

गण्या (आवाजात बदल न करता): रामायणातून (परत रावणासारखं हसत )

मास्तर अजून गोंधळलेलेच. हातवारे करत आणि हनुवटिवर एक हात आणि दुसऱ्या हाताची घडी घालत विचार करतायत.

गण्या: मला माहिती होतं तुमचा इतिहास कच्चा आहे ते! (मिष्किल पणे हसायला लागतो)

मास्तर (त्याच पोज़ मधे राहून): कारे तुला असं का वाटले?

गण्या : रावण रामायणातून महाभारतात कसा जाईल? 

मास्तर : तु असल्यावर काही भरवसा नाही देता येत, तु जाशील बाबा.

गण्या : अहो. तो विमानात बसून गेला ना! त्याच्याकडे विमान होतं बघा! ज्यातून त्याने द्रोपदीला पळवून नेल? 

मास्तर: धन्य झालो गण्या! तु आता अजुन किती पात्र दाखवणार आहेस कोणास ठाऊक! (आणि कपाळावर हात मारतात)

गण्या: तुम्हाला अजून दाखवायचं बाकी आहे! (आणि हसायला लागतो)

मास्तर (थोडं घाबरल्यासारखं करून): नको नको. मी इथेच बरा आहे.

गण्या: असं कसं असं कसं! तुम्हाला एखादा रोल दिलाच पाहिजे! (परत जोरात हसतोआणि म्हणतो) तुम्ही SS (थोडा विचार केल्यासारखं करून) तुम्ही ना! महाभारतातील जाम्बुवंत व्हा. खुश?

मास्तर: अरे जांबुवंताला केस होते मला टक्कल पडत चाललयं! आणि गण्याSS, महाभारतात जाम्बुवंत? (मास्तरांच्या चेहऱ्यावर मोठ्ठं प्रश्न चिन्ह).

गण्या : मास्तर मी मघाशीच् म्हणालो ना की तुमचं इतिहास कच्चा आहे म्हणून? 

मास्तरांना थोडं लाजल्यासारखं झालं. म्हणाले: पुन्हा मला असं चिडवायचं नाही काय. (मग परत आवाज ठीक करून) मी एक काम करतो मी चाणक्य होतो ठिक आहे?

गण्या (जागेवर उडी मारत): लई भारी! तुम्ही अशोकाला शिकवा. आणि शेंडीच्या ऐवजी धोतराची गाठ मारा!

मास्तर: एक नंबर. अरे पण माझी शेंडी शाबुत आहे!

गण्या (मास्तरांकडे दुर्लक्ष करत): धोतर फाटलं तरी गाठ सोडायची नाही!

मास्तर ( दोन्ही हाताने धोतर गुंडाळत): नाही नाही शेंडीच बरी

गण्या: पण शेंडी तर तुम्ही शाबूत ठेवली आहेस ना? वापरणार कशी?

मास्तर (अगदी मिष्किलपणे): गाठ मारुन (आणि हसायला सुरु करतात. गण्या सुद्धा हसन्यात सहभागी होतो).

गण्या : मग अशोकाला नको तुम्ही अर्जुनाला शिकवा.

मास्तर: चालेल ठरलं तर मग

गण्या: काय शिकवणार?

मास्तर: मी अर्जूनाला शिकवतो.

गण्या: अहो पण काय शिकवणार?

मास्तर: गणित शिकवीन ना. उगीच आर्यभट्टला राग नको यायला

गण्या: हा. बरोबर. मला माहिती आहे तो तुमचा आवडता विषय आहे ते. आणि घोड्यावर बसून क्रिकेट कसं खेळायचं ते कुणाला शिकवणार?

मास्तर: अर्जुन तेंडुलकरला.

गण्या: नाही. ते तुम्ही लक्ष्मणाला शिकवा. त्याचं काय आहे!त्याला क्रिकेट येतं पण घोड्यावर बसून खेळायला येत नाही अजून.

मास्तर (खुशीत येऊन): चालेल त्याला पण शिकवतो

गण्या: लई भारी. पण पगार तीन जणांना शिकल्याबद्दल जास्त मिळणार नाही, आत्ताच सांगतो. हां!

मास्तर: अरे! तु भी क्या याद रखेगा यार, चालेल!

गण्या: मास्तर, मला एक भन्नाट कल्पना सुचली आहे.

मास्तर (उत्साहात येऊन): काय रे! काय रे!

गण्या (अजून उत्साहात येऊन): आपण खरचं असं एक भन्नाट नाटक लिहूया! आणि शाळेच्या गैदरिंग ला उभं करायचं काय? काय म्हणता? 10 मिनिटांच नाटक आत्ताच तयार आहे. 

मास्तर : नक्की ! कधी बसायचं ते सांग फक्त. (जरा हाताचा अंगठा वर करतात आणि परत सावरत) म्हणजे नाटक लीहायला रे.

गण्या : रविवारी घेऊनच बसू? काय? 

मास्तर (थोडं ओरडल्यासारखं करून) : गण्याSS ! मास्तरांशी असं बोलतात का?

गण्या (जरा सावरत ): अहो म्हणजे, वही आणि पेन घेऊन हो!

मास्तर : हा ठीक आहे. मग नाटकाचं नाव ठेऊ वस्त्रहरण २

गण्या: नको. कॉपी केल्यासारखं वाटतंय! त्यापेक्षा नाटकाचं नाव ठेऊ...

(गण्याने हाताने बोर्डचा हवेत आकार करून जोरात म्हणाला).

वस्तारा हानीन

मास्तरांना काय बोलावं कळत नाही. ते फक्त गण्याच्या ऍक्शन कड़े बघत राहतात.

गण्या (त्याच पोज़ मधे राहून): बघणाऱ्यांच्या डोक्यावर शेवटी एक केस राहीला नसला पाहिजे. (आणि जोरात हसायला लागतो)

मास्तरांचा हात कपाळावरुन डोक्यावर थापट्या मारायला सुरु करतो.