गण्या: मास्तर, एक आईडिया आलीय डोक्यात माझ्या!
मास्टर (जोरात हसून): आईडिया? आणि तुझ्या डोक्यात? अरे आईडिया डोक्यात यायला, डोक्यात मेंदू लागतो! (परत हसायला चालू करतात)
गण्या: ओ मास्तर! ऐकणार आहे की नाही! (गण्या फुगुन तोंड फिरवतो)
मास्तर (लाडात येऊन): गण्याsss! ए गण्याsss! अरे असा चिडू नको रे बाळा! माझ्या लाडक्या!
गण्या (अजून फुगुन): आम्ही नाही जा! तुम्ही सारखं माझी टिंगल करत असता!
मास्तर : अरे असं चिडायचं नाही! बरं सांग बघू पटकन काय आईडिया आहे तुझ्या मेंदूत?
गण्या (खुशीत येऊन) (मास्तरांच्या समोर अगदी ऐटित चालत जातो)
( दोन्ही पाय पसरून कमरेवर हात ठेवुन उभा राहतो).
मास्तर जरा घाबरून पाठीमागे सरकतात.
गण्या ( पाय तसेच ठेवत एखाद्या नामांकित फिल्म डायरेक्टर सारखा हाताची फ्रेम करून, एका डोळा मिटुन दुसऱ्या डोळ्यांनी त्या फ्रेम मधून इकडे तिकडे बघत ): एक भन्नाट आईडिया आहे!
मास्तर (थोडं सावरत आणि मख्खपणे त्याच्या action कडे बघत): काय?
गण्या ( स्वतःची पोज़ तशीच ठेवत) : तुमची एंट्री एकदम थ्रिल्लिंग झाली पाहिजे!
मास्तर ( फुल कंफ्यूज ): माझी एंट्री? आणि थ्रिल्लिंग? म्हणजे?
गण्या (कपाळावर हात मारत ): अहो मास्तर, तुम्ही रावण होणार ना?
मास्तर : ए गण्या! हे मी कधीही बोललेलो नाही हां. आता अजून एक रोल माझ्या गळ्यात घालायचा नाही!
गण्या : अहो मास्तर! असं काय करताय?
मास्तर (अगदी कानावर हात ठेवत आणि मान थोडी वर करून डोळे बंद करत) : नाही! जमणार नाही!
गण्या : मग राहिलं तर! मी करतो रावणाचा रोल!
मास्तर ( पुन्हा गण्याकडे बघत ) : मग पुढे काय?
गण्या ( परत पोज़ घेऊन ) : आपण इथे स्टेजवर विमानतळ तयार करायचं!
मास्तर : विमानतळ? ते कशाला? आणि एवढ्याशा जागेत ते कसं मावणार?
गण्या : अहो मास्तर, तुम्ही परत विसरलात.
मास्तर : काय?
गण्या : रावनाकडे विमान होतं की नाही?
मास्तर : होतं की! मग?
गण्या : ते कुठे आणि कसं उतरणार?
मास्तर (फुल कंफ्यूज)(डोकं खाजवत) : रावनाचं विमान उतरायला विमानतळ?
गण्या : मग? रावनाला तुम्ही असा तसा समजला की काय? रावण फार श्रीमंत होता! तुम्हाला माहिती नाही?
मास्तर : मला कसं माहिती? मी गणिताचा शिक्षक आहे, इतिहासाचा नाही!
गण्या : परत परत मी तुम्हाला आठवण करून देतोय की तुमचं इतिहास कच्च आहे ते!
मास्तर : हो रे! गण्या परत चिडवायचं नाही काय? नाहीतर मी नाटकात येणार नाही बघ!
गण्या (लाडात येत ) : अहो मास्तर. माफ करा मला! मी लहान आहे ना अजून?
मास्तर (थोडं ताठ मानेने): ठीक आहे गण्या! तू लहान आहेस म्हणून सोडून देतो!
गण्या : मग ऐका ना माझी आईडिया!
मास्तर : हा सांग पुढे!
गण्या (परत पोज़ घेत) : रावनाचं विमान उतरायला इथं स्टेज वर विमानतळ बांधायचं!
मास्तर : अरे! पण!
गण्या (ओरडून ): थांबा हो जरा! ऐका तरी पूर्ण!
मास्तर ( जरा घाबरत ) : बरं बरं ! सांग!
गण्या ( पुन्हा पोज़ मधे ) : रावनाच्या विमानाचं जबरदस्त crash लँडिंग झालं पाहिजे!
मास्तर : गण्या, तुला हज्जारदा सांगितलं की हॉलीवुड चे पिक्चर बघत जाऊ नको म्हणून!
गण्या : अहो मास्तर! काहीतरी स्टंट पाहिजे की नको नाटकात? ते काय फक्त पिक्चरवाल्यांनीच दाखवायचा काय?
मास्तर : मला हे थ्रिल, स्टंट आणि हानामारी अजिबात आवडत नाही!
गण्या : मग, महाभारतातली शेवटची रावणाची आणि अर्जुनाची लढाई कशी दाखवणार?
मास्तर : त्या दोघांना आपण बुद्धिबळ खेळायला लावू! म्हणजे कसं! काय मारामारी व्ह्यायची ती बुद्धिबळाच्या पटावर होईल. कुणाचच नुकसान नाही! काय?
गण्या : ओ मास्तर! त्या बुद्धिबळामुळेच् अख्खं रामायण घडलं!
मास्तर : हो का? मला कसं माहिती नाही?
गण्या : मी परत परत सांगतोय की तुमचा इतिहास.....
मास्तर ( जोरात ओरडत ) : गण्याsssss मी मघाशीच् सांगितलं ना की मला चिडवायचं नाही म्हणून?
गण्या ( नमतं घेत ) : बरं ! पुढे ऐकणार काय?
मास्तर : हा सांग लवकर !
गण्या ( परत पोज़ घेत ) : रावनाच्या विमानाचं crash लँडिंग करायचं!
मास्तर : ते कसं?
गण्या : थांबा. मी तुम्हाला करुनच दाखवतो!
मास्तर : अरे पण तुझ्याकडे विमान कुठे आहे?
गण्या : अहो मास्तर! practice करताना अश्या महागड्या गोष्टी वापरत नाहीत!
मास्तर : ठीक आहे! दाखव!
गण्या स्टेजच्या एका कोपऱ्यात जातो. दोन्ही हात विमानासारखे बाहेर काढतो. आणि गाडीला जशी किक मारून स्टार्ट करतात तसं त्याचं इमेजिनरी विमान चालू करतो. गण्याच्या तोंडातून बुलेट गाडी सारखा आवाज यायला लागतो
मास्तर : अरे गण्या! विमानाला बुलेट चा आवाज कसा काय?
गण्या : अरे हो! विसरलोच होतो की मी विमान चालवणार आहे ते! आम्ही शाळेत दुपाराच्या सुट्टीत असंच गाड्या चालू करतो!
मास्तर : आणि विमानाला किक कशी काय बुवा?
गण्या : विमान फार्र् फार्र् वर्षांपूर्वीच्ं आहे ना! तेंव्हा आता सारखी टेक्नोलॉजी नव्हती!
मास्तर : असं होय!
गण्या पुन्हा विमानासारखी पोज़ घेतो आणि किक मारून विमानासारखा आवाज काढायला लागतो आणि स्टेजवर इकडे तिकडे पळायला लागतो.
मास्तर (त्याच्याकडे बघत ): हा आता घ्या उड्डाण!
गण्या आता उड्या मारत पळायला लागतो.
मास्तर ( न रहावुन ) : विमान कुणिकडं पोचलं?
गण्या : आत्ता सिंगापुरवर आहे.
मास्तर : सिंगापुर?
गण्या : हो. रावण मुद्दाम हिमालयाकडून आला होता.
मास्तर : का?
गण्या : त्याने विचार केला की कुणाला कळता कामा नये की तो श्रीलंकेतून आला होता ते!
मास्तर : अरे पण रावणाकडे लंका होती ना?
गण्या : नाही. लंका ही सोन्याची होती आणि ती श्रीलंकेच्या शेजारीच होती. सोन्या म्हणजे आपल्या वर्गातील नाही. त्यावेळचा सोन्या वेगळा होता.
मास्तर : असं होय!
गण्या अजूनही उड्या मारत पळतोच आहे आणि अजून एक स्टेजला चक्कर मारुन
गण्या : मास्तर. इकडे लक्ष द्या. आता crash लँडिंग कसं होणार ते दाखवतो.
मास्तर थोड़े उत्सुक झाले. क्रिकेट मधील एखाद्या फील्डर सारखी पोज़ घेऊन स्टेजच्या एका टोकाला उभे राहिले.
गण्याच्या उड्या बंद होऊन पळायला लागला. स्टेजच्या मधे आल्यावर दोन्ही पायावर तीन चार उड्या मारल्या आणि क्रिकेट मधे जसा बॉल अडवण्यासाठी फील्डर आडवा होतो तसा गण्या आडवा झाला. अगदी मास्तरांच्या पायाजवळ साष्ठांग नमस्कारासारखा. गण्या थोड़ावेळ निपचिप पडतो.
गण्या (तसाच पडून ) : मास्तर, आता तरी आशीर्वाद द्या!
मास्तर गण्याच्या डोक्यावरून हात फिरवतात.
गण्या ( उठून उभा राहत आणि छाती बाहेर काढून ) : याला म्हणतात crash लँडिंग ऑफ़ विमान. कसा काय वाटला सीन?
मास्तरांना काय बोलावं कळत नाही, ते नुसतीच् मान डोलावतात.
मास्टर (जोरात हसून): आईडिया? आणि तुझ्या डोक्यात? अरे आईडिया डोक्यात यायला, डोक्यात मेंदू लागतो! (परत हसायला चालू करतात)
गण्या: ओ मास्तर! ऐकणार आहे की नाही! (गण्या फुगुन तोंड फिरवतो)
मास्तर (लाडात येऊन): गण्याsss! ए गण्याsss! अरे असा चिडू नको रे बाळा! माझ्या लाडक्या!
गण्या (अजून फुगुन): आम्ही नाही जा! तुम्ही सारखं माझी टिंगल करत असता!
मास्तर : अरे असं चिडायचं नाही! बरं सांग बघू पटकन काय आईडिया आहे तुझ्या मेंदूत?
गण्या (खुशीत येऊन) (मास्तरांच्या समोर अगदी ऐटित चालत जातो)
( दोन्ही पाय पसरून कमरेवर हात ठेवुन उभा राहतो).
मास्तर जरा घाबरून पाठीमागे सरकतात.
गण्या ( पाय तसेच ठेवत एखाद्या नामांकित फिल्म डायरेक्टर सारखा हाताची फ्रेम करून, एका डोळा मिटुन दुसऱ्या डोळ्यांनी त्या फ्रेम मधून इकडे तिकडे बघत ): एक भन्नाट आईडिया आहे!
मास्तर (थोडं सावरत आणि मख्खपणे त्याच्या action कडे बघत): काय?
गण्या ( स्वतःची पोज़ तशीच ठेवत) : तुमची एंट्री एकदम थ्रिल्लिंग झाली पाहिजे!
मास्तर ( फुल कंफ्यूज ): माझी एंट्री? आणि थ्रिल्लिंग? म्हणजे?
गण्या (कपाळावर हात मारत ): अहो मास्तर, तुम्ही रावण होणार ना?
मास्तर : ए गण्या! हे मी कधीही बोललेलो नाही हां. आता अजून एक रोल माझ्या गळ्यात घालायचा नाही!
गण्या : अहो मास्तर! असं काय करताय?
मास्तर (अगदी कानावर हात ठेवत आणि मान थोडी वर करून डोळे बंद करत) : नाही! जमणार नाही!
गण्या : मग राहिलं तर! मी करतो रावणाचा रोल!
मास्तर ( पुन्हा गण्याकडे बघत ) : मग पुढे काय?
गण्या ( परत पोज़ घेऊन ) : आपण इथे स्टेजवर विमानतळ तयार करायचं!
मास्तर : विमानतळ? ते कशाला? आणि एवढ्याशा जागेत ते कसं मावणार?
गण्या : अहो मास्तर, तुम्ही परत विसरलात.
मास्तर : काय?
गण्या : रावनाकडे विमान होतं की नाही?
मास्तर : होतं की! मग?
गण्या : ते कुठे आणि कसं उतरणार?
मास्तर (फुल कंफ्यूज)(डोकं खाजवत) : रावनाचं विमान उतरायला विमानतळ?
गण्या : मग? रावनाला तुम्ही असा तसा समजला की काय? रावण फार श्रीमंत होता! तुम्हाला माहिती नाही?
मास्तर : मला कसं माहिती? मी गणिताचा शिक्षक आहे, इतिहासाचा नाही!
गण्या : परत परत मी तुम्हाला आठवण करून देतोय की तुमचं इतिहास कच्च आहे ते!
मास्तर : हो रे! गण्या परत चिडवायचं नाही काय? नाहीतर मी नाटकात येणार नाही बघ!
गण्या (लाडात येत ) : अहो मास्तर. माफ करा मला! मी लहान आहे ना अजून?
मास्तर (थोडं ताठ मानेने): ठीक आहे गण्या! तू लहान आहेस म्हणून सोडून देतो!
गण्या : मग ऐका ना माझी आईडिया!
मास्तर : हा सांग पुढे!
गण्या (परत पोज़ घेत) : रावनाचं विमान उतरायला इथं स्टेज वर विमानतळ बांधायचं!
मास्तर : अरे! पण!
गण्या (ओरडून ): थांबा हो जरा! ऐका तरी पूर्ण!
मास्तर ( जरा घाबरत ) : बरं बरं ! सांग!
गण्या ( पुन्हा पोज़ मधे ) : रावनाच्या विमानाचं जबरदस्त crash लँडिंग झालं पाहिजे!
मास्तर : गण्या, तुला हज्जारदा सांगितलं की हॉलीवुड चे पिक्चर बघत जाऊ नको म्हणून!
गण्या : अहो मास्तर! काहीतरी स्टंट पाहिजे की नको नाटकात? ते काय फक्त पिक्चरवाल्यांनीच दाखवायचा काय?
मास्तर : मला हे थ्रिल, स्टंट आणि हानामारी अजिबात आवडत नाही!
गण्या : मग, महाभारतातली शेवटची रावणाची आणि अर्जुनाची लढाई कशी दाखवणार?
मास्तर : त्या दोघांना आपण बुद्धिबळ खेळायला लावू! म्हणजे कसं! काय मारामारी व्ह्यायची ती बुद्धिबळाच्या पटावर होईल. कुणाचच नुकसान नाही! काय?
गण्या : ओ मास्तर! त्या बुद्धिबळामुळेच् अख्खं रामायण घडलं!
मास्तर : हो का? मला कसं माहिती नाही?
गण्या : मी परत परत सांगतोय की तुमचा इतिहास.....
मास्तर ( जोरात ओरडत ) : गण्याsssss मी मघाशीच् सांगितलं ना की मला चिडवायचं नाही म्हणून?
गण्या ( नमतं घेत ) : बरं ! पुढे ऐकणार काय?
मास्तर : हा सांग लवकर !
गण्या ( परत पोज़ घेत ) : रावनाच्या विमानाचं crash लँडिंग करायचं!
मास्तर : ते कसं?
गण्या : थांबा. मी तुम्हाला करुनच दाखवतो!
मास्तर : अरे पण तुझ्याकडे विमान कुठे आहे?
गण्या : अहो मास्तर! practice करताना अश्या महागड्या गोष्टी वापरत नाहीत!
मास्तर : ठीक आहे! दाखव!
गण्या स्टेजच्या एका कोपऱ्यात जातो. दोन्ही हात विमानासारखे बाहेर काढतो. आणि गाडीला जशी किक मारून स्टार्ट करतात तसं त्याचं इमेजिनरी विमान चालू करतो. गण्याच्या तोंडातून बुलेट गाडी सारखा आवाज यायला लागतो
मास्तर : अरे गण्या! विमानाला बुलेट चा आवाज कसा काय?
गण्या : अरे हो! विसरलोच होतो की मी विमान चालवणार आहे ते! आम्ही शाळेत दुपाराच्या सुट्टीत असंच गाड्या चालू करतो!
मास्तर : आणि विमानाला किक कशी काय बुवा?
गण्या : विमान फार्र् फार्र् वर्षांपूर्वीच्ं आहे ना! तेंव्हा आता सारखी टेक्नोलॉजी नव्हती!
मास्तर : असं होय!
गण्या पुन्हा विमानासारखी पोज़ घेतो आणि किक मारून विमानासारखा आवाज काढायला लागतो आणि स्टेजवर इकडे तिकडे पळायला लागतो.
मास्तर (त्याच्याकडे बघत ): हा आता घ्या उड्डाण!
गण्या आता उड्या मारत पळायला लागतो.
मास्तर ( न रहावुन ) : विमान कुणिकडं पोचलं?
गण्या : आत्ता सिंगापुरवर आहे.
मास्तर : सिंगापुर?
गण्या : हो. रावण मुद्दाम हिमालयाकडून आला होता.
मास्तर : का?
गण्या : त्याने विचार केला की कुणाला कळता कामा नये की तो श्रीलंकेतून आला होता ते!
मास्तर : अरे पण रावणाकडे लंका होती ना?
गण्या : नाही. लंका ही सोन्याची होती आणि ती श्रीलंकेच्या शेजारीच होती. सोन्या म्हणजे आपल्या वर्गातील नाही. त्यावेळचा सोन्या वेगळा होता.
मास्तर : असं होय!
गण्या अजूनही उड्या मारत पळतोच आहे आणि अजून एक स्टेजला चक्कर मारुन
गण्या : मास्तर. इकडे लक्ष द्या. आता crash लँडिंग कसं होणार ते दाखवतो.
मास्तर थोड़े उत्सुक झाले. क्रिकेट मधील एखाद्या फील्डर सारखी पोज़ घेऊन स्टेजच्या एका टोकाला उभे राहिले.
गण्याच्या उड्या बंद होऊन पळायला लागला. स्टेजच्या मधे आल्यावर दोन्ही पायावर तीन चार उड्या मारल्या आणि क्रिकेट मधे जसा बॉल अडवण्यासाठी फील्डर आडवा होतो तसा गण्या आडवा झाला. अगदी मास्तरांच्या पायाजवळ साष्ठांग नमस्कारासारखा. गण्या थोड़ावेळ निपचिप पडतो.
गण्या (तसाच पडून ) : मास्तर, आता तरी आशीर्वाद द्या!
मास्तर गण्याच्या डोक्यावरून हात फिरवतात.
गण्या ( उठून उभा राहत आणि छाती बाहेर काढून ) : याला म्हणतात crash लँडिंग ऑफ़ विमान. कसा काय वाटला सीन?
मास्तरांना काय बोलावं कळत नाही, ते नुसतीच् मान डोलावतात.
